Steyr-Hahn (Steyr M1911) - austrowęgierski pistolet samopowtarzalny.
Firma Steyr próbowała zainteresować armię austrowęgierską pistoletami samopowtarzalnymi od lat 80. XIX wieku, ale przez długi czas bez powodzenia. Pistolety Mannlichera (M1894, M1900, M1901, M1903, M1905) były kupowane przez austrowęgierskich oficerów prywatnie, ale nie zostały przyjęte oficjalnie do uzbrojenia. Większym sukcesem był produkowany od 1907 roku pistolet Roth-Steyr był większym sukcesem, ale oficjalnie do uzbrojenia przyjęła go tylko kawaleria.
W 1911 roku Steyr rozpoczął produkcję nowego pistoletu M1911 skonstruowanego przez Karla Krnka. Nowy pistolet łączył automatykę broni pistoletu Steyr M1907 Georga Rotha z nowym mechanizmem spustowo-uderzeniowym. Zastosowano mechanizm uderzeniowy z zewnętrznym kurkiem, co zaowocowało popularna nazwą Steyr-Hahn (hahn - niem. kurek).
początkowo nowy pistolet był sprzedawany na rynku cywilnym, ale z powodu dużych rozmiarów nie odniósł na nim sukcesu. W 1912 roku Steyr M1911 został przyjęty do uzbrojenia armii Austro-Węgier jako przepisowa broń krótka. W tym samym roku dużą partię tych pistoletów zakupiła Rumunia (pistolety dla armii tego kraju były produkowane w latach 1912 - 1914).
W 1916 roku rozpoczęto produkcję pistoletu automatycznego Steyr M1916. Poza mechanizmem spustowym umożliwiającym strzelanie seriami i pojemniejszym magazynkiem nie różnił się on od pistoletu M1911. Pistolet M1916 podobnie jak inne pistolety automatyczne nie był konstrukcją udaną i prawdopodobnie wyprodukowano tylko kilkaset tych pistoletów.
Pistolety M1911 zostały zamówione także przez armię Bawarii która zakupiła 10 000 tych pistoletów w 1916, a następnie 5000 w 1918 roku.
Po zakończeniu I wojny światowej pistolety Steyr-Hahn pozostały na uzbrojeniu armii austriackiej do Anschlussu w 1938 roku. Po przejęciu austriackich arsenałów przez Wehrmacht część pistoletów M1911 została w zakładach Mausera przystosowana do zasilania nabojami 9 mm Parabellum.
Opis
Steyr M1911 był bronią samopowtarzalną. Zasada działania oparta o krótki odrzut lufy. Zamek ryglowany przez obrót lufy. Mechanizm uderzeniowy kurkowy, mechanizm spustowy bez samonapinania.
M1911 był zasilany ze stałego, jednorzędowego magazynka pudełkowego o pojemności 8 naboi, umieszczonego w chwycie. Ładowanie magazynka przy pomocy łódki.
Lufa gwintowana, posiadała cztery bruzdy prawoskrętne.
Przyrządy celownicze mechaniczne, stałe (muszka i szczerbinka).
Bibliografia
Frederick Myatt, Pistolety i rewolwery. Ilustrowana historia broni krótkiej od szesnastego wieku do czasów współczesnych, ESPADON 1993. ISBN 83-85489-06-1